Halftime

Een maand geleden (al? nog maar?) vertrok ik zonder plan naar het land der kangoeroes. Ik vertrok wel met een afspraak met mezelf: ik zou ook down under m'n reis niet vooruit plannen. Max 2-3 dagen. En laat dat nu al knap lastig geweest zijn. Want eigenlijk... 'plannen maken' is een van m'n favo bezigheden. Het uitvoeren van die plannen staat dikwijls al wat lager op de ranglijst 'fun things to do'. En als we eerlijk (en een beetje filosofisch) zijn, het leven laat zich niet plannen. Sowieso niet, en zonder routine en verplichtingen al helemaal niet. Maar leven zonder plan is zoo vermoeiend. Al het nadenken, al het afwegen. Soms is er een overvloed aan mogelijkheden (fomo!), de andere keer is er een absoluut gebrek aan mogelijkheden. De eerste gedachte als ik m'n ogen opendoe, is wel al wat aangenamer ondertussen. De eerste dagen was het eerder : 'wat moet ik doen vandaag?' (Helemaal in het begin gevolgd door: 'wat doe ik hier eigenlijk? - wanhopige blik die niemand zag'). Tegenwoordig is het eerder 'wat kan ik vandaag allemaal doen?' Dat is alvast een vrolijker begin van de dag :)

Dus dwaal ik dapper door m'n dagen zonder plan en doe ik gekke, onlogische dingen. Zeker in combinatie met m'n itchy feet. 

• Ik vertrok op de wijngaard en terwijl ik er nog was, miste ik de mensen en de omgeving al.. (op de bus liet ik zelfs een traantje). 
• 5 dagen nadat ik op die wijngaard in Albany (aan de zuidkust) vertrok, deed ik vanuit Bunbury (beetje onder Perth) een dagtrip naar diezelfde zuidkust, ander dorp. Zo'n luttele 5u enkele rit. 
• Toen ik me plots in een boeddhistisch centrum bevond, deed ik een dagje mee aan een mindfullness retreat. 
• Ik vertrok met een rugzak van om en bij de 24 kilo op wat een 4-daagse zou worden, maar een 2-daagse werd. (Deels omwille van dat gewicht, maar ook omdat ze hier gecontroleerde bosbranden doen, net op het stuk dat ik zou bewandelen. De omweg was 20 km éxtra... Haha, goeie mop. Doei! Ikke terug naar de boeddhisten).  
• Ik bleef 4 dagen in dat stadje Bunbury, zonder dat er daar eigenlijk veel te doen was. Maar de mensen in m'n hostel waren er zooo lief. Zo lief dat ik er een dag zelfs amper buiten kwam (de temperatuur zat daar mogelijks ook voor iets tussen). 

Hoewel ik het al ten zuiden van Perth te warm had, in Perth zelf bij momenten niet meer wist waar kruipen, stapte ik toch op de bus verder naar het Noorden. (Hier is het omgekeerd eh, noorden betekent warmer, in het zuiden komt de zon nooit). En weet je wat? Het was er meest van de dagen bewolkt. Speciaal voor mij! (Zo had ik het nooit kunnen plannen, ha). 'Hier' is trouwens een museum in Greenough, over de geschiedenis van de streek. Om hier te geraken zat ik 5 uur in een bus, met een absoluut niet veranderend droog landschap. Hier aangekomen is er ook absoluut niets anders dan datzelfde droge landschap. Zelfs amper een ander huis in de wijde omtrek te bespeuren. Het niets begínt hier, van het echte niets heb ik nog niks gezien volgens Gary, de museum bewaker.

Voila, dat was m'n trip tot dusver. Kort en bondig, zo zijn de ozzies hier ook. Op de 2 mannen na bij wie ik al woonde (die spreken werkelijk ubertraag), zijn ze hier al uitgepraat voor je doorhebt dat ze iets gezegd hebben; Ik ken al een heleboel Engelse variaties op 'kan je dat nog eens herhalen'.

Veel liefs, 

Sofie