Eindsprint

Na m'n trip door de woestijn nam ik ruim de tijd om me langzaam te wentelen in het statige Adelaide. Geen afstammelingen van convicts hier, maar enkel rich kids, trots op hun afkomst. Er werd me over verteld als 'de verborgen parel van het zuiden'. Het was een liefde die moest groeien, maar ze kwam. Met haar brede lanen geeft ze heel veel ruimte aan koning auto. Na wat rondzwerven vond ook veel groene en autovrije plekjes waar ik me comfortabel kon installeren en een boek of 3 verslond.

Om wat meer van de staat South Australia te zien, waagde ik me aan een drietal groepstripjes, naar de bergen, de kust en de wijn. Elke keer ik terugkwam in Adelaide, voelde ik me meer en meer thuis. Het warme welkom dat ik telkens kreeg in m'n hostel hielp uiteraard. De kleinste hostel van Adelaide, voor wie erheen wil, een absolute aanrader!

Aan wat eerst een eindeloze tijd leek, kwam dan toch een eind. De laatste dagen van m'n solotrip spendeerde ik in Melbourne. Hier geen datingsfase nodig, liefde op het eerste gezicht met deze stad. Ik had er plots ook een sociaal leven. Ideale afsluiter. 

Nu niet langer 'mijn' maar 'onze' trip ging van start in Hobart, de hoofdstad van Tasmanië. Werkelijk íedereen die ik vertelde dat m'n route richting 'Tazzie' ging, was enthousiast. De verwachtingen waren hoog gespannen. Om ons een beetje te sparen van het beslissingsnemingsproces, waren de eerste 10 dagen al gepland. 2 dagen Hobart, met zijn prachtige Museum of Old and New Art (MONA) en een week op een schapen/frambozen boerderij in de prachtige Huon Valley. Tweemaal een schot in de roos, al duurde het even eer we dat door hadden. Niet bij Hobart, daar voelden we ons quasi meteen thuis. Een stad op een heuvel rond een baai, romantischer kan je het amper hebben. Op de boerderij moesten we wel even wennen. Laat ons zeggen dat onze gastvrouw nogal overweldigend was. Geweldig ontdekten we even later, maar heel erg druk (en laat ons nu eerder van het rustige type zijn). 

Voor onze verdere trip wisten we dat we een trektocht wilden maken. Het enige probleem bleek het vervoer daar naartoe: geen openbaar vervoer die je naar een startpunt brengt. Behalve, een vliegtuig. Behoorlijk impulsief boekten we dat vliegtuig en sloegen we onze proviand in. Om eerlijk te zijn wisten we niet echt waar we aan begonnen. We hoorden nog net op tijd dat het een vrij modderige pad zou zijn bij momenten. En op dag 6 hoorden we een gids van een groep andere wandelaars vertellen dat dit de (op een na) zwaarste trektocht was van Australië (we voelden ons plots opgelucht, want dat hij zwaar was hadden we zo wel al wat in de mot..). Maar het was prachtig. De eerste dagen door een idyllisch open berglandschap. De laatste dagen, langs enorm ruige kusten. We hebben gezweet, gevloekt en veel gelachen. 

Samen reizen is zoals verwacht geheel anders dan alleen reizen. En al vond ik m'n solo-avontuur een geweldige ervaring die ik misschien zelfs nog eens herhaal, het samen avonturen beleven en herinneringen maken laat toch diepere indrukken achter. Alsof wat we samen beleefden 'echter' is. Dit wordt alvast ook vervolgd.

Groetjes,

Sofie