A whole lot of nothing

Na een week in het museum vertrok ik terug naar Perth. Na 28 dagen voelde het als thuiskomen. Ik kende de weg naar m'n hostel (een andere weliswaar) zonder op m'n kaart te moeten kijken. Ik wist waar ik het meeste kans had op een gezellig terrasje en tot waar het gratis Perth-wifi network reikt. Thuiskomen dus.

Na 2 dagen is het dan toch tijd om dit stukje van het land, definitief achter me te laten. Na lang wikken en wegen besluit ik om de trip naar Adelaide over land te doen en mee te rijden met een Ozzie die na 3 weken werken in WA huiswaarts gaat. 3 volle dagen non-stop rijden door de woestijn. De Ozzie zelf had het me ten stelligste afgeraden, wie wil er nu 3 dagen rijden door het niets. Ik! 

Geen moment spijt van gehad. Ik kan me voorstellen dat dit pokkesaai en vervelend is als je dat meerdere keren per jaar moet doen, vooral in je eentje. Maar ik vind het fantastisch. 2700 km rijden, waarvan er misschien 300 km aan weerszijden bewoonde wereld is. Ik weet niet hoe uniek dit is, maar ik had het nooit gedaan. En er is inderdaad niets. 

Al verandert het landschap wel verrassend veel, als je erop let tenminste. De schakeringen van rood, geel en groen. De dode dieren naast de weg: een tijdje enkel kangoeroes, dan enkel kleinere buideldieren, dan ook een wombat (da's echt triest!). De bomen zijn soms heel hoog, soms onbestaande. Soms maakt de baan een bocht, maar vaker ook niet. En plots is daar een berg! Het einde van het niets is in zicht. De berg luidt de komst van beschaving in. Geen woestijn meer, maar farm-land, akkers en akkers en akkers vol graan (nog steeds het niets..). Onze roadtrip laat ik eindigen met 'The end' van The Doors, een song even uitge(st)rekt als de rit naar Adelaide. De laatste km's zijn de traagste van heel de rit. Er is plots verkeer, honderden andere auto's met hetzelfde plan, de stad inrijden.. Het lied eindigt aan het verkeerslicht net voor m'n hostel, ik had het niet beter kunnen timen.

In Adelaide aangekomen, moet ik wennen. Ik kan niet zo goed bevatten dat ik effectief 3 dagen, 3 volle dagen, in datzelfde landschap heb doorgebracht. Uiteindelijk leek het een uurtje... Dat was dus het niets. Het échte niets.

Terugkijkend verkies ik door het niets te rijden toch boven in het niets wonen (het museum). Ik dacht dat ik dat leuk zou vinden, zo desolaat leven, midden in de natuur. Maar geef me dan wel een berg en wat meer gesprekspartners alsjeblief. 

Tot de volgende,

Liefs,

Sofie